Heel vroeg weggereden richting Malaucéne na een lange reis aangekomen direct alles uit de wagen gepakt en naar de receptie. Daar liepen we tegen een "frans" probleem. Ze hadden geen 2 bedden meer alles was vol er was alleen nog maar een tweepersoonsbed. Mijn vader en ik hadden daar geen moeite mee. "pas de probleme" maar eenmaal op de kamer bleek het bed 140x 170.....
S'middags zijn we met de wagen de kant van Malaucene en Bedoin opgereden met de wagen om de berg eens te verkennen. Wat een prachtige berg zeer bijzonder. En ik heb toch al aardig wat bergen gezien..... Hij is vanuit de wagen al zeer indrukwekkend. Daar boven aangekomen genoten van de temperatuur 30+ en een heerlijk bordje pasta met een, jawel, Jupiler biertje.
Nadat we het monument van T.Simpson en het uitzicht hadden vastgelegd zijn we terug naar ons hotel gegaan waar we naar een lekker diner onze wel verdiende rust moesten krijgen....
Donderdag 15 September
Ik de volgende dag klagen bij de receptie maar ze spraken eigenlijk zeer slecht Engels en mijn Frans is ook niet te verstaan. Ze konden niets doen. Oke niks aan te doen...
Na een "Frans" ontbijt besloten we samen vader en zoon een stukje te fietsen. ("los rijden") Mijn ouders waren hier in de buurt ook geweest een paar maanden eerder en wilde mij graag laten zien in welk huis ze verbleven. De rit was "vlak" en circa 35 km rijden. Op de terugweg stelden we samen voor dat ik maar door moest rijden zodat ik volgens plan langs 1 kant de beklimming ging rijden. We zouden elkaar dan bij het Hotel of op de Mont Ventoux weer treffen.
Bij paaltje 7 km en 12% had ik al de neiging om terug te gaan. Pfff wat zwaar en geen enkele bocht in de klim om je op te focussen alleen maar recht recht recht. Het was inmiddels 14.45uur en 32 graden......Toen ik paaltje 6km zag was het over.....helemaal kapot en de top nog niet eens in zicht. Mijn moraal was helemaal weg, teleurgesteld liet ik mij als een baksteen vallen in de afdaling. Tijdens deze afdaling kwam ik mijn vader halverwege tegen. Ik vertelde hem dat ik het zeer knap vond maar dat het niet verantwoord was om als ongetraind persoon zo diep te gaan. Gelukkig volgde hij mijn advies op en daalden we samen af.
Na een douche heb ik alles op een rijtje gezet voor mijzelf. Waarom ging het niet? Uiteindelijk moest het aan de drukke weken van het werk, de reis, stress en geen nachtrust liggen.....? Of was het verzet wat ik had niet goed en moest ik naar een Compact of een 30? Ik besloot om alles klaar te leggen voor morgen zodat ik goed voorbereid was en ik direct om 5.30uur naar de start kon rijden.
Toch na het eten even bij en 2tal fietszaken geweest voor een kleiner verzet. Maar helaas niet aanwezig. Het moest dan maar zo..... Na het diner samen met mijn vader een plan bedacht waar en hoe hij mij moest volgen en bevoorraden. Om 23.00uur naar Bed en slapen, gelukkig wilde het lukken toch een paar uur rust.
Vrijdag 16 september D Day
4.45uur Ringggggg opstaan. Snel wat brood met Jam en 2 bananen in mijn mond gestopt en naar de start.
Om klokslag 6.00uur was de start. De Motors reden direct voor ons uit, VTM was aanwezig om alles te filmen. Daar gingen we...De adrenaline geerde door mijn lijf, ik moest kalm blijven. Rustig geen stress hebben de hele dag de tijd. Het ging super. Had afgesproken dat ik mijn vader zou treffen onderaan Bedoin reken maar om een uur op 2 en 30 min.....Maar ik was toen al weer een tijd aan het klimmen.
Tijdens de klim vanuit Bedoin kwam mijn vader mij voorbij. Hij was me "kwijt" we hadden beide niet verwacht dat ik zo hard en snel zou rijden. Ik stelde voor dat hij 1 km verder moest gaan staan met sportdrank en gels. Ik had 12 bidons sportdrank meegenomen, 12x gels 12x herstelreep, wyngums, zout, bananen en losse 1,5 liter en 0,5 liter waterflessen. Mijn vader was een uitstekende verzorger. Iedere keer riep ik na circa 1 km wat ik nodig had en mijn vader reikte dit mij al lopend aan. Ik waande mij als een prof.
Ik genoot van de samenwerking tussen mijn vader en mijzelf.
Na 4.15 uur was ik weer boven. Schijnbaar was ik net als de eerste keer weer als 2e boven gekomen, snel een banaan en gels genomen. Een windjack en armstukken aangedaan en bam als een baksteen afdalen. Wat was dit een heerlijke afdaling de snelheid liep zeer, zeer hoog op. Dat zet ik hier liever niet neer.
Op voor nummer 3, Dit ging al een stuk moeizamer. Ik begon duidelijk minder te "draaien". De temperatuur steeg inmiddels flink en vanuit deze zijde is er haast geen schaduw. Je rijdt dus constant vol in de warme zon. Wel lekker als je een klein stukje fietst maar niet als je uren op die fiets zit. Het was dus zaak om veel te drinken en te eten. Ik had in de bidons ook wat zout gedaan zodat het vocht beter in mijn lichaam bleef. Het minder "draaien" had te maken met een aantal factoren: mijn verzet was groot en daardoor veel op de "macht" rijden kost energie, de duur en de warmte.
Inmiddels had ik mijn muziek maar afgezet, batterij was "ook" leeg en gaf deze af aan mijn vader. In totaal reden er circa 362 mensen mee verspreid over 46 km. Het was dus niet druk. Ik reed dan ook heel de dag alleen. Er waren een 2 tal posten op iedere klim. Daar tussen stonden op circa 4 plaatsen een paar mensen ons aan te moedigen. Klimmen doe je in je eigen tempo het is moeilijk om een "partner" te vinden. Er was niemand die hetzelfde tempo reed en dus reed ik de hele dag alleen. Gelukkig was mijn vader er om steeds een keer tegen te roepen of reed een stukje mee om even een 'hart onder den riem' te steken. Het was flink werken de laatste km's maar nummer 3 was ook binnen.
Boven aangekomen was de snelste klimmer nog boven. Het was Leon. Leon zat in hetzelfde Hotel als ons. Leon is een klimmer pur sang. Met zijn 58kg danst hij op de pedalen alsof het geen moeite kost. In afdalen was hij stukken minder. We spraken af dat we beneden elkaar zouden treffen ik moet mij eerst nog even warmer aankleden.
De afdaling met volle controle gereden, ik merkte dat ik minder scherp was. Geen risico. Leon had ik binnen de eerste 5 km al ingehaald.
Nummer 4,
Het wachten was op Leon.....nadat hij ook beneden was en nog naar de WC was geweest gingen we "samen" na 10 min te hebben stil gestaan de laatste keer de Mont Ventoux beklimmen.
Na 200 mtr moest ik al op de 27 rijden. Ik stond "geparkeerd" zoals ze dat noemen. Leon stuurde ik door dit had weinig zin om bij mij te blijven. Het zou een zware laatste klim worden... Pfff, warm, moe, moe, kapot.....helemaal kapot, trappen, doorgaan Never quit, never ever. Dan kom je in een "trance" waarin je het even moeilijk krijgt (mentaal) er komen allerlei mensen voorbij.........
Ik begin tegen de kramp te rijden, probeer zo min mogelijk kracht te zetten, maar dat is moeilijk als het 12% is en je niet kleiner kan rijden. Harken, stoepen, doorgaan....
Nog 6 km...even wat snoepjes pakken bij de post. De repen en gels smaken niet meer na circa 9uur op de fiets. Vertelde tegen de vriendelijke dames dat het zwaar was en de ik nog maar 6 km was. Ik was de eerste volgens hun die zich melden voor de 4e keer. (Leon was doorgereden) Ik vertelde ze van de (bijna) krampen onder mijn voeten. (oorzaak: kuiten, te veel moeten geven) Men adviseerde om even te gaan liggen voor een korte massage. Zo gezegd zo gedaan. En ik moet zeggen na die voetmassage reed ik wel een stuk(je) beter.
Na 9.20min om 15.20uur was het voorbij het doel was bereikt. De berg is "verzet". Daarna de "overwinning" gevierd en de volgende morgen weer huiswaarts gereden.
Het was een geweldige ervaring en ben blij dat ik een extra bijdrage heb kunnen leveren voor de stichting welke zich inzet voor de ziekte kanker.
Ik wilde iedereen bedanken voor haar financiële steun en alle berichten voor,tijdens en na de rit.
